.........Annem, kardeşlerine güvenmekle, hiçbir sözleşme yapmamakla ve hayatı çalınmış olmasına rağmen tek bir kötü söz söylememekle haklarını koruyamayan bir insan olarak tescilliydi. Hele gelinini üzecek bir şey yapması mümkün değildi. Düşündüğünü açıklıkla söyleyen ve her şeye eyvallah demeyen biri olarak ben sevimsiz gelmiş olabilirim. Uzun süre birlikte yaşasak kaçınılmaz tartışmalar olabilirdi. .........."
Evet, bir yarıyılı olağanüstü güzel bir misafirlik dönemi ile geçirmiştim. Ama annem İzmit'te yalnız oturuyordu. Dayımlar anneme bırakın dört katlı bir ev, bir arsa sahibi bile yapmamışlardı. Artık annemin de umudu kalmamıştı. Hayatımızdaki tek iyi şey, kardeşimin mezun olmasıydı.
İzmit'te bir araya gelebildik. Kardeşim, kız arkadaşının büyüttüğü köpeğini de alıp gelmişti. Bir şeyler ters gidiyordu. Uzun uzun konuştuk. Farklılıkların zaman içinde törpüleneceğini, birkaç ay içinde karar verilmesi gerektiğini ve uzun bir arkadaşlıktan sonra kimsenin hayal kırıklığına uğratılamayacağını söyledim. Benden daha fazla bilgisi vardı ama hayata yeni başlayacaktı. Net tavrım karşısında kendine geldi. Ayvalık'tan da telefonlar geldi, ben görüştüm. Sonunda sorun çözüldü. Bu defa hızla nikâh yapmak istediler. Çünkü kardeşimin askerliği vardı ve sonrasında fırsat yaratmak zor olabilirdi.
Bende İstanbul'a gidip harıl harıl ev aradım. Okuluma uzak olsa da bulabildiğim en uygun evi kiralayıp döndüm. Birkaç gün sonra kardeşim ve Müjgan, Ayvalık'tan evlenmiş olarak geldiler. Ne yazık ki koşullarımız gereği usulüne uygun hiçbir şey yapamadık. Müjgan, tabii ki bir doktorla evlendiğini düşünüyordu ama kardeşimin elinde diplomadan başka bir şey yoktu. Maaşlı tek kişi bendim. İstanbul'a taşınacaktık ve birlikte oturmaktan başka şansımız yoktu.
Müjgan, annemle ve benimle oturmak istemediğini söyledi. Koşullarımızı anlamamıştı. Kardeşim, askere gideceğini, eğitim süresinden sonra yedek subay olacağını ve bu süre içinde benim onlara bakacağımı anlattı. Ama ne kadar kırıldığımızı anlatamam. Hem birbirimizi tanıyor sayılmazdık hem de daha kimse kimseye bir şey yapmamıştı.
Yirmi yıl sonra Karadeniz geleneklerinden farklı bir şey öğrendim. Ayvalık'ta Rum geleneği olsa gerek, kız evlat aileye bakıyor, erkek evlat evini kurup aileden ayrılıyormuş. Benim bunu bilmem, koşullarımızı ve kardeşimin Karadenizli olduğunu, farklı aile yapılarından geldiğimiz gerçeğini değiştirmeyecekti.
İstanbul'a taşındık ve kısa süre sonra kardeşim askere gitti. Birbirimize uyum sağlayabildiğimizi söyleyemem. Annem, kardeşlerine güvenmekle, hiçbir sözleşme yapmamakla ve hayatı çalınmış olmasına rağmen tek bir kötü söz söylememekle haklarını koruyamayan bir insan olarak tescilliydi. Hele gelinini üzecek bir şey yapması mümkün değildi. Düşündüğünü açıklıkla söyleyen ve her şeye eyvallah demeyen biri olarak ben sevimsiz gelmiş olabilirim. Uzun süre birlikte yaşasak kaçınılmaz tartışmalar olabilirdi. Şans demek doğru olacak; rotasyon nedeniyle Bilecik Ertuğrul Gazi Lisesine gönderildim.
Yine yol, yine yeni bir şehir...
Bir öğretmen arkadaşımın Bilecik'te kalburüstü bir aileyle akrabalığı vardı. Beni onlara yönlendirdi. Gerçekten çok iyi oldu. İki gün misafirleri oldum. Ne güzel insanlardı!
Yalnız oturan öğretmen arkadaşlarla görüştüm. Masrafları bölüşerek birlikte oturmayı teklif ettim. Buna ihtiyacı olan bendim, onlar keyiflerini bozmadılar. Beni misafir eden aile, yoksul bir aile buldu. Onlarla oturacaktım. Yatılı okulda ve köyde her zaman insanlarla birlikte yaşamayı öğrenmiş biri olarak bu, harika bir çözüm oldu.
Yeni ailemi çok sevdim. Evin ortaokula giden bir oğlu, ondan küçük ve ilkokuldan sonra okumak istemeyen bir kızı vardı. Babanın ahşap kereste biçme ve doğrama atölyesi vardı. Zar zor geçiniyorlardı. Benim küçük bir desteğim bile onları rahatlatmıştı.
Tek bir sorun vardı: Bir tabaktan yemek yemek.
Tabaklar aldım. Hasta olana bakacak sağlam biri kalsın, hep birlikte hasta olmayalım, dedim. İncinmeden, haklı bularak tabakları ayırdılar.
Ayvalık'ta büyütülen, kardeşimle İzmit'e, bizimle İstanbul'a getirdiğimiz köpekçik Çapkın, kaçınılmaz olarak beni dostu bellemişti. Ama aileyle birlikte kalıyor olmamdan ötürü onu ben götürüyorum diyemedim. Müjgan hamile olduğunu öğrenince, ziyarete gelen babasıyla birlikte onu Ayvalık'a göndermiş. Kısa süre sonra öldü dediler. Nasıl olduğunu öğrenemedim.
Ama sevdiğinden ayrılan köpeklerin yaşamayı reddettiği örnekleri biliyorum. Onca sorun yumağı içinde onu unutmadın mı derseniz, unutmadım. Kim büyütmüş, kim sahiplenmiş olursa olsun biz birbirimizi bulmuş ve bağlanmıştık.
Kardeşim de eğitimi bitince İskenderun'a yedek subay olarak gitti. Annemi ve eşini götürerek orada ev kiraladı. Yarıyıl tatilimde ben de ziyarete gittim. Döndüğümde yeni bir sorunla karşılaştım. Birlikte yaşadığım ailenin babasının işleri tamamen bozulmuş, alacaklıları peşine düştüğü için kaçmıştı. Eh, yeni aileme bakmak da benim görevimdi. Allahtan kardeşim maaş alıyordu. Ben de aileme baktım.
Yıl sonunda baba, gizli kalması koşuluyla saklandığı yeri bildirdi. Hafta sonu teyzeyle sessiz sedasız, otogara ayrı ayrı gidip otobüse binerek Bursa'nın Cumalıkızık köyüne gittik. Gördüğüm en güzel köydü. Babanın kaldığı akrabalarının evini bulduk. Ben de aileden olduğum için konuya karıştım tabii.
İnsanın başına her şey gelebileceğini bildiğimi ama ailenin bırakılmayacağını söyledim.
“Sen üniversitede okumuşsun, ben hayatın içindeyim,” dedi. Doğru yaptığını düşünüyordu.
“Üniversitem ayda değil. Hepimiz burada ve hayatın içindeyiz,” dedim.
Bugünkü gibi hatırlıyorum. Bana, eşine ve çocuklarına baktığım için teşekkür etti. Sadece görüşmüş olduk. Kısa süre sonra yine gizli haber geldi; ailesini alacağına dair.
İşi oluruna bırakmadım ve süratle ev kiraladım. İyi de yapmışım. Bir gece kamyon dayandı kapıya. Eh, var olan eşyalarını topladılar, apar topar binip gittiler. Ben de kendi evime geçtim.
Çok geçmedi, teyzeden okuluma bir mektup geldi:
“Kızım, Bergama'dayız ama bu adamdan fayda yok, yine işleri iyi değil. Kızı için Ayşe'yi sana vereyim, onu kurtar,” diyordu.
Bu, bir pisicik ya da köpekçik değildi. Ben daha kendi geleceğimi planlamış değildim. Kendime zar zor eşya alıp ev kurmuştum. Bir insanın ömürlük sorumluluğunu alamayacağımı üzülerek yazdım.