....... Zavallı annem, kardeşlerinin yıkılan yirmi beş yıllık yuvasını ve tek serveti olan arazisinin parasını tamamen yok saymış olacaklarına hâlâ inanamıyordu. Bir süre daha İzmit’te kalmayı istiyordu. Zaten İstanbul’da ev bulmak, uygun fiyatlı ama yaşanabilecek bir ev bulmak ve taşınmak hiç kolay olmayacaktı. .............."



Tayinim İstanbul Feriköy Lisesine çıkmıştı. En azından annemle birlikte oturabilecektik. İstanbul’da akrabalarımız vardı; annem yalnızlık çekmezdi.

Sömestr tatilinde İzmit’te bir araya gelebildik. Kardeşim de yarıyıl tatilindeydi. Bir kız arkadaşı olduğunu, onunla evlenmeyi düşündüğünü söyledi. Ayvalık’ta yaşayan kız arkadaşının ailesini ziyaret etmemi istedi. Baba vekili bendim demek!

Erzurum’a ilişiğimi kesmeye gittim. Oradan Ayvalık’a geçmeyi planlıyordum. Ziyarete gidecektim ama nasıl davranmam gerekecekti? Geleneksel ilişkilerden zaten pek anlamazdım; yatılı okulda okumuştum. Ben de gençtim, tecrübem yoktu. Üstelik ne götürmem gerekirdi? Durumumuz malumdu; o hâlde olduğumuz gibi davranacaktık.

Yöresel değeri yüksek, Erzurum’un Oltu ilçesinde çıkarılan, fosilleşmiş reçineden oluşan siyah taş, yani Oltu taşıyla süslenmiş bir çift küpe aldım. Zor bir ziyaret olacağını düşünmüştüm ama çok sıcak karşılandım. Tabiri caizse müstakbel gelinimiz Müjgan’ı çok beğendim. Kardeşim benden iki yaşa yakın küçüktü; kız arkadaşı da ondan yaklaşık aynı ölçüde küçüktü. Sonuçta hepimiz arkadaştık.

Ayvalık çok güzel bir yerdi. Bir sanat tarihçisi olarak yakın geçmişin izlerini taşıyan sokaklarını, eski Rum evlerini ayrıca beğendim. Üstelik bunlar onlara yabancı değildi. Kökenleri Midilli Adası’na dayanıyordu. Kısa ama güzel bir arkadaşlığın ardından geri döndüm.

Zavallı annem, kardeşlerinin yıkılan yirmi beş yıllık yuvasını ve tek serveti olan arazisinin parasını tamamen yok saymış olacaklarına hâlâ inanamıyordu. Bir süre daha İzmit’te kalmayı istiyordu. Zaten İstanbul’da ev bulmak, uygun fiyatlı ama yaşanabilecek bir ev bulmak ve taşınmak hiç kolay olmayacaktı.

Annemin halasının kızı Hamdiye Ablam, emekli olduktan sonra evlenmiş ve İstanbul Beşiktaş’ta oturmaya başlamıştı. Öğretmen okuluna gidebilmek için son birkaç ayımı Tiryaki köyünde, annemin halasının yanında geçirmiş; onun kızı olan Hamdiye Ablamın da öğretmenlik yaptığı okulda okuyarak Yaykıl Köyü İlkokulundan mezun olmuştum.

Çalışacağım Feriköy Lisesine ulaşımın çok kolay olduğu bir semtte oturuyordu. Onunla birlikte yaşamaya yabancı değildim; üstelik çok iyi bir insandı. Görüştüğümde onlarla oturmamı ne büyük bir memnuniyetle istediğini anlatamam. Beni, bir kız kardeşin göstereceği sıcaklıkla kabul etti. Eşi Cengiz Ağabey de gerçekten pırlanta gibi bir insandı.

Bir yarıyılı şahane bir ev hayatı içinde onlarla geçirdim. Uzun, bol sohbetli, keyifli bir akşam yemeğinin ardından Cengiz Ağabey muhasebeci olduğu için yetişmemiş hesaplarının başına geçer, sohbetimiz yine devam ederdi. Kaybettiği eşinden yadigâr kalan küçük kızı Pınar benimle arkadaşlık ederdi ama babası çocukça davranışlarıyla beni asla rahatsız ettirmezdi. Kendisine tatlı yemesi yasak olmasına rağmen benim tatlıyı sevdiğimi bildiğinden üşenmez, gece gidip tatlı getirirdi. Biz yerken o da yiyormuş gibi bizi keyifle seyrederdi.

Sabahları Hamdiye Ablam tereyağlı, kaşarlı tostumu ve kapaklı bardakta sütümü hazırlayıp elime verirdi. Çünkü okula ancak son dakikada yetişebiliyordum. O hoş sohbetli, eğlenceli gecelerde erkenden yatamıyordum. Hatta bazen merak sarar, ben de hesaplara yardım ederdim. Onları her zaman minnetle, sevgiyle ve saygıyla andım. Ablam çok şükür hâlâ hayatta. Yalnız kalınca geçen yıl Gerze’de oturmaya karar verdi. Pınar ise İstanbul’da.

Bu defa okulum bambaşkaydı. Şimdi nasıldır bilmiyorum ama mutlaka Feriköy Deresi’nin çevresine de apartmanlar dikmişizdir. Yağmurlarda yaptığımız yanlışın sonuçlarını görsek bile aynı yanlışları sürdürmemiz ayrı bir konu. O günlerde Feriköy bir gecekondu semtiydi. İstanbul Üniversite Öğrencilerinin siyasal hareketliliğinin böyle semtlerde taban bulması olağandı.

Bir sabah okula geliyorsunuz, okulun cephesi boyunca pankartlar asılmış. O hareketliliği yaşamış, her zaman haktan yana olmuş bir insan olarak gülümsüyordum tabii. Ama ders saatlerinde ders yapmanın bütün öğretmenler için ne kadar zor olduğunu da biliyordum. Öğrencileri ne kadar haklı bulsam da görevimi yerine getirmek istiyordum elbette.

Bir öğrenci kalkıp şöyle diyordu: “Hocam, ben burjuva konularını ne yapacağım? Liseyi bitirip mobilyacının yanında çırak olacağım.” Hiç öfkelenmeden dikkatlerini derslerine çekmeye çalıştım.

“Tesla ve Edison birer burjuva aydınıydı. Yine burjuva aydınlarının onlardan önce başlattığı keşif sürecinin ardından elektrik ve ampulu insanlığın hizmetine sundular. Şimdi bunları ret mi edeceğiz? Hangi ekonomik model benimsenirse benimsensin, bilimi bulunduğu yerden daha ileriye taşımamız gerekmez mi?

Mobilyacı çırağı olabilirsin ama bilgili, estetik değerleri yüksek bir insan olarak tasarımlar yapabilir, kendi işini kurabilirsin. Sanat Tarihi, insanların tasarımlarını ve özgün eserlerini tanıtarak size yeni ufuklar açıyor. İkna olduklarından emin değildim. Ancak beni sevdiklerini ve derslerde karışıklık çıkarmadıklarını görüyordum.

Aynı ülke, iki farklı şehir, iki farklı siyasal rüzgâr…

Erzurum’daki stajyer öğretmenlik günlerim geride kalmış, Feriköy Lisesindeki stajyerliğim de tamamlanmıştı. Artık “asil” öğretmendim.