...........Onlar başka bir dünya mümkün olduğu için, insanın insanı sömürmediği, kimsenin açlığa, yoksulluğa, aşağılanmaya mahkum edilmediği bir hayat kurulabileceğine inandıkları için mücadele ettiler. Gençliklerini, zamanlarını, sağlıklarını, aileleriyle geçirebilecekleri saatleri bu uğurda harcadılar. Kimi işinden oldu, kimi zindanlardan geçti, kimi hayatının en güzel yıllarını yoksulluklarla geçirdi. Ama .............."
Aşağıda okuyacağımız makale bir sosyalist yoldaştan, Salim Diyap’ tan alınmıştır. Sosyalistlere, komünistlere bir çağrıdır. Çok değerli bulduğum bu çağrıyı sizlerle paylaşmak istedim.
Günümüzde yaşadıklarımız, 1930'lu yıllarda başlayan Nazi Almanya’sı ve Hitler yönetimi ile aynı. Alman halkı 1930' larda girdiği bu cendereden, bu esaretten milyonlarca cana malolan 2. Dünya savaşı sonucunda kurtulabilmiş, özgürlüğüne kavuşabilmiştir.
Dilerim aynı sonu yaşamayız. Aynı bedelleri ödemeden demokratik düzeni sağlarız.
İşte Salim Diyap dostun mutlaka okunması gereken, biraz uzun ama özellikle sosyalistler, komünistler tarafından okunması gereken bir makale.
“CENAZEDEN SONRA NEREYE GİDİYORUZ ?
Bir devrimci dostumuzu daha toprağa veriyoruz.
Tabutunun başında toplanıyor, mücadele ile geçen ömrünü anlatıyor, fedakarlıklarını sıralıyor, anısını yaşatacağımıza söz veriyoruz.
Gözlerimiz doluyor, sesimiz titriyor, birlikte yürüdüğümüz yolları, paylaştığımız zorlukları, omuz omuza verdiğimiz mücadeleyi hatırlıyoruz.
Sonra mezarlıktan ayrılıyoruz.
Peki, mezarlıktan çıkarken onun mücadelesini de orada mı bırakıyoruz ?
Asıl yüzleşmemiz gereken soru budur.
Çünkü bir devrimcinin ardından ağlamak başka, onun bıraktığı yerden mücadeleyi sürdürmek başka şeydir. Birincisi insani bir duygudur, ikincisi tarihsel ve ahlaki bir sorumluluktur. Kaybettiğimiz sosyalist dostlarımız kendilerinden sonra güzel sözlerle anılmak için yaşamadılar, bir gün fotoğrafları paylaşılsın, adlarına övgüler düzülsün, cenazelerinde kalabalıklar toplansın diye mücadele etmediler.
Onlar başka bir dünya mümkün olduğu için, insanın insanı sömürmediği, kimsenin açlığa, yoksulluğa, aşağılanmaya mahkum edilmediği bir hayat kurulabileceğine inandıkları için mücadele ettiler. Gençliklerini, zamanlarını, sağlıklarını, aileleriyle geçirebilecekleri saatleri bu uğurda harcadılar. Kimi işinden oldu, kimi zindanlardan geçti, kimi hayatının en güzel yıllarını yoksulluklarla geçirdi. Ama bütün bu bedellerin ardında kendileri için istedikleri bir ayrıcalık değil, herkes için istedikleri bir gelecek vardı.
Şimdi onların ardından yapabileceğimiz en büyük saygısızlık, uğruna ömür verdikleri mücadeleyi bir hatıraya dönüştürmektir. Bir insanın adını yaşatmakla, onun hayatına anlam veren mücadeleyi yaşatmak aynı şey değildir. Adını her toplantıda anabilirsiniz. Fotoğrafını duvarınıza asabilir, ölüm yıl dönümünde uzun yazılar yazabilir, mezarlarına her yıl çiçek bırakabilirsiniz. Bunların hepsi değerlidir. Ama o insanın karşı çıktığı haksızlıklar sürerken siz susuyorsanız, onun omuzladığı sorumluluklardan uzak duruyorsanız, uğruna mücadele ettiği değerleri kendi hayatınızda çiğniyorsanız, bütün bu anmaların ne anlamı kalır ?
Bir devrimcinin hatırasına gösterilecek en büyük saygı, onun mezarı başında ne söylediğimizle değil, mezarlıktan çıktıktan sonra ne yaptığımız ile ölçülür. Çünkü devrimciler bize yalnızca hatıralar bırakmazlar. Yarım kalmış işler, tamamlanmamış umutlar, kurulmayı bekleyen ilişkiler, örgütlenmeyi bekleyen insanlar ve değiştirilmesi gereken bir dünya bırakırlar. Ölüm, onların mücadelesini sona erdirebilir; ama o mücadeleyi gerekli kılan koşulları ortadan kaldırmaz. Sömürü sürüyorsa, eşitsizlik büyüyorsa, insanlar yoksulluğa ve çaresizliğe mahkum ediliyorsa, onların başladığı iş de henüz bitmemiş demektir.
Öyleyse bize düşen yalnızca bıraktıkları bayrağı taşımak değildir. Onların bir ömür harcadığı yolda gerekirse iki ömürlük emek vermektir. Onların bir araya getirdiği on insanın yanına yüz insan daha katabilmektir. Bir kapıyı açmışlarsa başka kapıları açmak, bir insana umut olmuşlarsa yüzlercesine umut olabilmektir. Onların yetişemediği yere yetişmek, tamamlayamadığını tamamlamak, eksik bıraktığını geliştirmek, yanlışlarından öğrenerek daha ileriye yürümektir.
Çünkü mücadele, geçmişin olduğu yerde korunacak bir hatıra değil, geleceğe doğru büyütülecek bir insanlık emeğidir.
Burada kendimize karşı da dürüst olmalıyız.
Aramızdan ayrılan arkadaşlarımızın mücadeleci kişiliğini överken, yaşayan mücadele arkadaşlarımızın emeğine ne kadar değer veriyoruz? Ölen dostlarımızın fedakarlıklarını anlatırken, bugün aynı fedakarlığı gösteren insanların yanında ne kadar duruyoruz? Cenazelerde birbirimize sarılırken, hayatın içinde birbirimize neden bu kadar uzak düşebiliyoruz? Bir arkadaşımız öldüğünde onun ne kadar değerli olduğunu uzun uzun anlatıyoruz. Peki, yaşarken onun yorgunluğunu, yalnızlığını, sıkıntısını ne kadar gördük?
İnsanın kıymetini anlamak için ölümünü bekleyen bir yurttaşlık anlayışı, kendi vicdanını sorgulamak zorundadır. Çünkü dayanışma tabut başında birbirine sarılmakla sınırlı değildir. Asıl dayanışma, yaşayan bir arkadaşın yükünü hafifletmek, zor gününde yanında durmak, ortak sorumlulukları paylaşmaktır. Bir devrimcinin ardından söylenecek en güzel söz, başka bir devrimcinin yalnız bırakılmamasıdır. Üstelik kaybettiklerimizin bize bıraktığı miras yalnızca mücadele azmi değildir. Bir ahlâk, bir insanlık ölçüsü, bir yaşam biçimidir.
Emeğe saygı duymak, kişisel çıkarı ortak değerlerin önüne koymamak, arkadaşının sırtından yükselmemek, başkasının fedakarlığını kendi itibarına dönüştürmemek, savunduğu değerleri gündelik hayatında da koruyabilmektir. Eşitlikten söz edip arkadaşını küçümseyen, dayanışmayı savunup bütün yükü başkalarına bırakan, özgürlükten bahsedip çevresindekilerin iradesini yok sayan biri, geçmişin devrimcilerini ne kadar överse övsün onların bıraktığı mirasa sahip çıkmış olmaz. Çünkü devrimcilik, ölülerin ardından söylenen güzel sözlerle değil, yaşayanlara karşı gösterilen sorumlulukla sınanır.
Elbette kaybettiğimiz dostlarımız kusursuz insanlar değildi. Yanıldılar, yoruldular, zaman zaman yanlış kararlar verdiler. Onları sevmek, her yaptıklarını doğru kabul etmek değildir. Asıl saygı, onları dokunulmaz birer anıta dönüştürmeden, deneyimlerinden öğrenerek mücadeleyi daha ileri taşıyabilmektir. Onların bıraktığı mirasa sahip çıkmak, geçmişte söyledikleri her sözü tekrar etmek de değildir. Bugünün dünyasını anlamak, yeni kuşakların sorunlarına eğilmek, değişen koşullarda yeni mücadele yolları geliştirmektir. Çünkü onlar yaşasalardı, büyük olasılıkla dünün anılarıyla yetinmeyecek, bu günün haksızlıklarına karşı ne yapılması gerektiğini tartışacaklardı.
Bizim de yapmamız gereken budur. Bir devrimcinin hayatını yalnızca geçmişte aramamalıyız. Onun emeğinin bugünün insanlarında nasıl yeniden hayat bulabileceğine bakmalıyız. Bir işçinin hakkını ararken duyduğu cesarette, bir gencin haksızlığa boyun eğmemesinde, birbirini tanımayan insanların ortak bir amaç için yan yana gelmesinde o mücadelenin devamını görebilmeliyiz.
İşte o zaman bir insanın ölümü, onun uğruna yaşadığı düşüncenin de ölümü olmaz.
Dostlarımızı kaybediyoruz.
Her kayıpla biraz daha eksiliyoruz. Bir ses susuyor, bir sandalye boş kalıyor, yılların biriktirdiği bir dostluk artık yalnızca hafızamızda yaşıyor. O boşluğu hiçbir şey bütünüyle dolduramaz. Ama onların bıraktığı mücadele alanının da boş kalmasına izin vermeyebiliriz. Ölümün elimizden aldığı insanı geri getiremeyiz; fakat onun uğruna yaşadığı değerlerin hayatımızdan çekilip gitmesine engel olabiliriz. Bunun yolu, yasımızı bir sorumluluğa, özlemimizi emeğe, hatıralarımızı geleceğe dönüştürmekten geçiyor.
Ve artık şunu açıkça söylemeliyiz:
Kaybettiğimiz devrimci dostlarımıza borcumuzu, onları ne kadar çok andığımızla değil, onların yokluğunda ne kadar çok emek verdiğimiz ile ödeyebiliriz.
Onlar bir adım atmışsa iki adım atarak, bir yük taşımışsa bu yükü paylaşarak, bir ömür vermişse o ömrün emeğini çoğaltarak... Onların bıraktığı temiz hayatı kişisel hesaplarla kirletmeden, emeklerini kendi çıkarlarımızın basamağına dönüştürmeden, mücadelelerini birer nostaljiye hapsetmeden...
Ve en önemlisi, onların uğruna yaşadığı dünyayı kurma sorumluluğundan kaçmadan.
Bir gün hepimiz öleceğiz.
Arkamızdan konuşulacak, fotoğraflarımız paylaşılacak, belki mezarlarımızın başında güzel sözler söylenecek. Ama hayatımızın gerçek değeri, arkamızdan kaç kişinin ağladığında değil, bizden sonra kaç kişinin bıraktığımız yerden yürümeye devam ettiğinde ortaya çıkacak. Bu yüzden bir daha devrimci bir dostumuzu toprağa verdiğimizde, mezarlıktan yalnızca gözyaşlarımızla ayrılmayalım. Onun bıraktığı sorumluluğun bir bölümünü de omuzlarımıza alarak çıkalım. Çünkü kaybettiğimiz dostlarımızın bizden beklediği şey, hayatımız boyunca onların yasını tutmamız değildir. Onların yarım kalan mücadelesini, kendi ömrümüzün en önemli işi haline getirmemizdir.
Ve unutmayalım:
Bir devrimcinin anısı, mezarı başında edilen yeminlerle değil, uğruna yaşadığı mücadelenin büyütülmesi ile yaşar.
Ölülerimize gerçek vefamız yaşayanların mücadelesine kattığımız emektir.
“SALİM DİYAP”
Yeni bir “CENAZEDEN SONRA NEREYE GİDİYORUZ ?” sorusunu beklemeden, haydi, hemen şimdi birbirimize sarılalım, birlik olalım, mücadeleyi yükseltelim!
VAR MISINIZ ?