.......Ve kazandılar! Şehit oldular, onları cephede siper arkadaşları toprağa verdi. Gazi oldular, tüm halk onlara saygı ve minnet duydu. Kimse, aynı gelecek uğruna yurdun dört bir yanından gelip omuz omuza siperlerde savaştıkları kişilerin ne nereli olduklarını ne inancını sordu. Onlara son damla sularını, lokmalarını verdiler, ölürse çocuklarını birbirlerine emanet ettiler. ..........."



Bir Cumhuriyet Bayramı’nı daha kutladık. Halen kafalarında cumhuriyet yerine padişahlık düşü yaşatanlar için usulen katılım sağlanan bu bayram, daha önce bayram günlerinde baş-diş ağrısına tutulanlara inat daha da coşkuyla kutlanıyor. Cumhuriyetin değerini kavrayabilen insanlarımıza kutlu olsun.

Kurtuluş ve Kuruluş; dünyanın önünde saygıyla eğildiği bu muhteşem dönem ve onun unutulmayan lideri tarihi yeniden yazdı. Bağımsızlığın, özgürlüğün, canın, namusun, geleceğin, insanı insan yapan değerlerin ne demek olduğunu bilmeyen, sadece savaşlarda ve vergi toplamada ihtiyaç duyulan kullar ne oldu da silkinip dünyaya örnek oldu? Bu güç ve inanç nereden geldi? Kendi yurdunda sürgün yaşayanların, her geçen gün artan düşman işgallerine seyirci kalan yöneticilerden yarar gelmeyeceğini anlamakta gecikmeleri, onlara düzmece dinci fetvacılar aracılığı ile liderinin her dediğini yapma, işgalcilere karşı çıkmama, her zorluğa boyun eğmeleri ile sağlanıyordu. Halife Padişah hem ülkenin hem dinin lideriydi ve ne isterse yapar, kulları da uyardı. Kullar için dinden başka sığınılacak bir yer yoktu. Ama işgal ve getirdikleri, can neyse de namusuna zarar gelmesi dayanılamayacak haldeydi.

İşte tam da bu sıralarda ortaya bir dünya lideri çıkıverdi; Mustafa Kemal… Ülkenin düşmana teslimine karşı çıkışıyla, kendi gibi düşünen arkadaşları ve onları sabırla izleyen halk yavaş yavaş gerçekleri görecekti. Yaşanan ve yaşanacak zulmün ölümün yanında bir hiç olacağı kafalarda gittikçe büyüyordu. On yıllarca süren savaşlarda zaten ölmeye çoktan hazırdılar. Onları yıkan; geride kalan çocukları, aileleri, onların geleceği ve korunması gereken namuslarıydı. Çok hızla kurtuluşu kabullendiler, kul olarak ölmektense ülkenin sahibi olarak şehit olmak daha kolaydı. Ülkenin kurtuluşu için eli silah tutan, kadını erkeği, hatta on beşlileri bile gözünü kırpmadan Mustafa Kemal’in arkasına düştü. Biliyorlardı ki; onlar ölene kadar geçen sürede kardeşleri yerlerine yetişecek ve ülke kurtarılacaktı. Geride kalan çocukları bağımsız bir ülkede can, mal ve namus korkusu olmadan yaşayacaklardı.

Ve kazandılar! Şehit oldular, onları cephede siper arkadaşları toprağa verdi. Gazi oldular, tüm halk onlara saygı ve minnet duydu. Kimse, aynı gelecek uğruna yurdun dört bir yanından gelip omuz omuza siperlerde savaştıkları kişilerin ne nereli olduklarını ne inancını sordu. Onlara son damla sularını, lokmalarını verdiler, ölürse çocuklarını birbirlerine emanet ettiler. İşte bu ülke böyle insanların çabalarıyla yeniden küllerinden doğarak bağımsız, özgür, demokratik bir Türkiye Cumhuriyeti oldu! Onlara bugün yaşadığımız ortamı bize sağladıkları için minnet borçluyuz. Başta ulu önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere onunla birlikte cephelerde, kurucu mecliste ve sonrasında omuz omuza çalışanlara saygı, sevgi, rahmet ve minnetlerimizi sunuyorum.

Geldik bugüne… Cumhuriyet, ne yazık ki düşmanlarını, hainlerini, işbirlikçilerini, cumhuriyeti ve kazanımlarını yok etmeye çalışanları da içinde taşıdı. Savaş sırasındaki hainler ve işbirlikçileri savaş hukukuna göre yakalanıp cezalandırıldılar. Ama bitmeyeceklerdi. “Uyuyan hücreler” gibi karanlıklarda gizlendiler. Demokrasi ve cumhuriyetin tüm nimetlerinden yararlanarak o değerleri yok etmek için halen çabalamaktalar.

Demokrasi, insana değer veren özgürlük sistemidir. Halkın katılımıyla yapılan çağdaş ve yenilenebilir yasalar ile vatandaşların kendilerini yönetecek kurulları seçmelerini sağlar. Halkımız, yıllardan beri aynı coğrafyada ırkı, dili, dini inancı, kökeni hiç soruşturulmadan aynı haklara sahip vatandaşlar olarak eşit ve özgürce, kız alıp kız vererek bu ayrımcılığa karşı çıkarak huzur içinde yaşamıştır. En büyük düşmanı ise etnikçilik, dincilik ve bunların birlikteliğidir.

Ülkemizde yıllarca süren komşuluk, arkadaşlık, yerini, etnik köken, yöresel dil gibi konulara indirgenerek ayrımcılık tetiklenmiş, yandaş yaratma uğruna düne kadar kardeş gibi yaşayanlar birbirlerine kırdırılmıştır. Yurtseverlik dediğimiz aynı coğrafyada yaşayanları kucaklayan kavram yerine, “Milli” kavramının içini boşaltarak ülke dışına dünya ırkçılığı olarak taşırılmış, sonra ırksal bir özlem ile “kafatası milliyetçiliğine” devşirilmiştir. Kişi, eğer düşlenen kalıplara uymuyorsa düşman görülmüştür. İnanç farklılığı da bu ideolojik saplantıya eşlik edince, halkın kutsalı sayılan dini kişilerin kullanımına açmakta hiç sakınca görülmemiştir. Dinciliğin ümmeti ile kafatasçılığın milleti birbirine karışmış; siyasi açmaz görmezden gelinip ortak çıkarlar için birleşerek, tek düşman ve engel gördükleri demokrasi ve cumhuriyete karşı savaş ilan etmişlerdir.

Sağ-sol, dindar-dinsiz, Alevi-Sünni, Kürt-Türk, milliyetçi-gomonist tanımlarını yıllarca yaşadık. Bunların panzehiri Demokrasi ve Cumhuriyettir. Ya birlikte insan gibi yaşarız ya da tarihin derinliklerinde kalanlara özlem duyanlar tarafından “ötekileştiriliriz.”

Söz, yetki ve karar; bize miras bırakılan Cumhuriyete, “Birinci vazifemiz olarak sonuna kadar” sahip çıkmaktır.

Yaşasın Cumhuriyet, kahrolsun Cumhuriyet düşmanları!