............Alışkanlıklar ilkelere bağlılık, tekrarlar siyasi kararlılık zannedilir. Yıllarca aynı siyasi söylemleri tekrarlamak, sonuç alamadığımız yöntemleri kullanmak hepimizi yormaktadır. Kendi mahallemizde bile söz söylemek kolay olmuyorsa, eleştirilerin giderek düşmanlık, farklı düşüncelerin sadakatsizlik sayıldığı siyasi kültürde gizlidir. Siyasette yeni partiler kurmak, özellikle sol-sosyalist-komünist partilerde eski siyasete yeni tabelalar asmak olamaz. ......."



Tarih 20 Ekim 1927.... Mustafa Kemal, Cumhuriyet Halk Fıkrası’ nın II. Büyük Kongresi’ nde, NUTUK adlı eserinin sonunda gençliğe bir görev, bir miras bırakmıştır.

Neyi EMANET etmişti Mustafa Kemal gençliğe:

“Ey Türk gençliği! birinci vazifen; Türk istiklâlini, Türk cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.”

Şimdi önce kendimize bir soru soralım. Bugünkü yaşantımızın zorluğunu, yoksullaşmamızı, baskıları, tutuklanmaları, cezaevlerini, sürgünleri, işimizden, ekmeğimizden edilmeleri sadece iktidarların yönetim anlayışlarına mı bırakacağız, yoksa bize emanet edilen istiklâli ve Cumhuriyeti muhafaza ve müdafaa etmek görevimizi yerine getirip, getirmediğimize mi bakacağız?

Evet, biz genel olarak sadece eleştiriyoruz. Peki, bizler büyük çoğunluk olarak ülkemize sahip çıkma, cumhuriyeti koruma, demokrasimizi geliştirme adına neler yaptık, neler yapıyoruz, yaptıklarımız yeterli mi?

Yeterli olmadığı apaçık ortada. Mücadele sadece eleştirmekle, yakınmalarla olmuyor, bezginliğe, yorgunluğa, umutsuzluğa düşmekle olmuyor.

Özellikle 68 ve 78 kuşaklarının eski heyecanı, eski coşkusu yok. Kimimiz kırgın, kimimiz öfkeli, çoğunlukla da suskunuz. Evet yaşlandık, evet yorgunuz, evet biraz da bıkkınlığımız var, çokça da umutsuzluğumuz.

Bir zamanlar Tuncel Kurtiz’ in dediği gibiyiz; “dünyayı değiştiremedik ama, dünya da bizi değiştiremedi.” Değiştiremedi, ancak öncelikle “Yeni Bir Türkiye Mümkün” umudumuzun bir hayli azaldığında kabul etmek zorundayız.

Neden? Siyasi iktidarın faşizan baskısı, her gün yeni bir gündem ile uyanmamız, ters kelepçeler, tutuklamalar, yolsuzluklar, yandaşların olağanüstü zenginleşmeleri vs.

Bütün bu olanlar, yapılanlar, baskılar, bizlerin yılgınlığını, umutsuzluğunu açıklamaya yeter mi? Yoksa daha da bilenmiş olarak mücadeleye mi zorlamalı?

Artık sadece siyasi iktidarı eleştirmek, her gün yaptıklarını konuşmak, birbirimize anlatmak, dertleşmek, bir nevi sohbet havasında mücadeleyi yürütmekle yetinemeyiz.

Siyasi alışkanlıklarımızı değiştirmek zorundayız.

Siyaset düşünülerek yapılan bir çalışmadır. Öğrenilmiş refleksler ile sürdürülen alışkanlığa dönüşmemelidir. Ustaların dediği gibi yenilgi öğretmendir. Yanlış olan nedir, hangi yöntemler sonuçsuz kalmıştır ve toplum neden ikna edilememiştir?

Ezber kolaylıktır. Düşünmeden hareket etme kolaylığını sağlar. Alışkanlıklar ilkelere bağlılık, tekrarlar siyasi kararlılık zannedilir. Yıllarca aynı siyasi söylemleri tekrarlamak, sonuç alamadığımız yöntemleri kullanmak hepimizi yormaktadır. Kendi mahallemizde bile söz söylemek kolay olmuyorsa, eleştirilerin giderek düşmanlık, farklı düşüncelerin sadakatsizlik sayıldığı siyasi kültürde gizlidir.

Siyasette yeni partiler kurmak, özellikle sol-sosyalist-komünist partilerde eski siyasete yeni tabelalar asmak olamaz.

Görevimiz, sadece siyasi iktidarların yaptıklarını, baskılarını, faşizan yönetimlerini teşhir etmek değil, aynı zamanda topluma alternatif bir düzenin, yeni bir ülkenin mümkün olduğunu, nasıl kurulabileceğini anlatmaktır.

Anlatılabilir mi? Tabii ki anlatılabilir. Belirtileri var mıdır? Tabii ki vardır.

103 yıllık siyasi kurucu parti, gördüğümüz kadarıyla sadece ismini değiştirmemiş, YENİ ismini almamış, aynı zamanda siyasetinde farklılıklar olduğunu küçük küçük de olsa göstermeye başlamıştır.

YENİ Parti’ nin başta Genel Başkanı Özgür Özel olmak üzere, parti yönetimi sadece miting alanlarında on binlere seslenmiyor, aynı zamanda halkın içinde, halka dokunarak ve onlara en başta toplumsal eşitsizlikleri azaltacak farklı bir yaşamın mümkün olduğunu göstermeye, anlatmaya çalışıyorlar. Önemli olan da yurttaşlarla kurulan bağ ile, ilişki ile yenilenmektir. Eski siyasetten kopmak, dışına çıkmak zordur, ancak sürekli değişimi alışkanlık haline dönüştürmek zorunludur.

Umut, insanlara sürekli “bu kez biz kazanacağız” demekle yaratılamıyor.

Umut, daha güzel yarınlar için, bugün mücadele etmekle aşılanabilir.

Ne yapmalı?

Öncelikle yenilgilerden ders çıkarmak gerekir. Ve yine bir ustanın dediği gibi, “insan hayatını değiştirebileceğini başkalarından dinleyerek değil, mücadele içinde yaşayarak öğrenir.”

O halde;

*Aynı toplantıları tekrarlamak yerine insanları karar süreçlerine katmak,

*Her olaya açıklama yetiştirmek yerine toplumu dinlemek,

*Siyasi başarıyı sadece seçim sandığına bağlamak yerine gündelik hayatta somut kazanımlar elde etmek,

Önceliğimiz olmalıdır.

İnsanlar kendi emeğinin sonuç verdiğini gördüğünde mücadele ederek hayatı değiştirebileceğine inanmaya başlar.

Farklı sonuç istiyorsak, yıllardır aynı sonucu doğuran siyasi alışkanlıklardan vazgeçilmelidir.

Ve bizlere emanet edilen görev ve sorumluluğumuzun gereğini yaparak, yani İstiklâl ve cumhuriyetimizi yaşamımızın sonuna kadar koruyarak ve geliştirerek gençlere devretmek birincil görevimiz olmalıdır.

Haydi, birlikte yeni umutlara yelken açalım!